kim olduğunu biliyorsan söylesen . . ah yağmur dönerken kara . şarkılar var falımda, hepsi sana bu gece Ankara..
yok olmuyo böyle devam edemiyorum düzeltmem lazım kendime çeki düzen vermem lazım.. ama nasıl, nasıl?
korkuyorum.. hiç bu kadar korkmamıştım ki ben..neyden mi? kendimden.kendimi sorgulamaktan. nasılsın sorusunun bile cevabını veremiyorum artık ben.niye? soramıyorum içime sorsam kim bilir nasıl söver bana..unuttum ben içimdekini susturdum hep; dur dedim ,yapma dedim, sus dedim.. olmaz, sakın..hiç söz hakkı vermedim..
arada patlama noktalarım vardır benim ama kaçıştır aslında bi bakıma. o patlayış zamanını aslında ben yönlendiririm..isterim ama oluruna bırakırım.eminimdir ,bulurum ağlayacağım bir omuz.öylesine biri de değildir o omuzun sahibi.yakınımdır hayatımdadır hakikattir o. bazen de imkansızdır..ama imkansız görüneni daha çok istersin..o imkansız görünen aniden sıyrılıverir uzaktaki o yerinden geri gelir..
arada olanlar, mesafeler, soğukluklar tüm olumsuzluklar aşılır bir anda..bi anda karşınızda bulursunuz parmaklarınızla tutabilecek kadar, göz bebeklerinizi zorlamayacak kadar ,sesini duymak için çaba harcamayacağınız kadar yakına..o anın sonu başı anlamsızlaşır sadece o an vardır artık..içinizde birikenleri bile unuttuğunuz sadece onu dinlemeye daldığınız o an..başta huzursuz sonunda huzura kavuşmuş rahatlamış bi sen çıkar üstelik..sonunda gelip yatağa kıvrılıp yattığınızda dudaklarınız da mutlulukla kıvrılır öyle dalarsınız uykuya. alınan verilen sözcükler cümleler sadece..ama o sözcükler cümleler huzurdur mutluluktur...
